I

                     … k a l b i m …

yalnızlık özgürlüktür

 

olağan işleyişin

sakin kumaşını yırtar

 

vücudu

 

ölmekle kusurlu

dikine bir bıcak

yarasıdır

yalnızlık

 

istanbul

uyurken kanar

 

yanıp devrilen

odunların küllerinden

bir yeraltı örgütü

 

yalnızlık

 

sur dibinde

şarap içer

soğan kırar

domates dişler

hıyarı ikiye böler

 

geceyi dokuza

 

yalnızlığın karaltıları

hayvanları vardır

 

kendi etini ısırır

 

puştu

kokusundan tanır

 

üç kadınla yatar

yalnızlık

üç erkekle

 

mülkünü söndürür

yüzünü

 

sahipsizlere döndürür

 

II

                  … s e v g ı l i m –

kahredici bir inleme çukuru

gidip dönmeyen yalnızlık

 

yalnızlığımla gidiyorum

git sen de yalnızlığınla

 

yokuz bugün

ölecek kadar

 

lakin

derin

döneceğiz yarın

 

yalnızlığımıza…

 

                    …yalnız

III

                    – e ğ n i m . . .

yarin gönül cevheri

görünsün istedim

günlerce taş kırdım

dağlarda

oturdum su’ya

inledim

                                  meğer

                            yarin cevheri

                                suretimde

                                    aşk

 

açtım gözlerimi

esvap-ı ölüm

divaneyi giyinmiş

 

gördüm

kendimi

 

terazide

aşk dengeliyor

kalbin ağırlığını