bildim neden bu kâğıtta olduğumu

cetvel koymuştu babam alnıma

bu dedi benim aslında

bir elma

ve ben çok eskiden dudağımın kenarında bir kanepeyle yaşardım

gözümün içinde bir su

görmedim yüzünü onun sesi duyuldu odada

-bu ne dedi Dr?

şemsiye değil dedim ben de hem dudakta şemsiye açılmaz

kanepe var dudağımda üstelik ben de oturamıyorum kenarına

o zaman yerle gök birbirine girdi

ben bunu anladım

artık eski yaşantımdan bir siluet çıktı

ounun adı da mustafa

ama mustafa ama siluet

kül ve çisentiydim şimdiki an’a

tutuk bir matkap gibi

zangırdayan çamaşır makinesi olduğumu söyledi Dr.

dedim sütü ılık içiniz

colaysa soğuk içilir

bizim buralarda rüya sefa ibrahimin işidir

bir ismail değil tabi

ismettir bunların iyisi

dürüst ve temiz

yalana tembihli

dedim anne gene süt getir

sütün adını neslihan koydum

her şeyi bilinçli yaptım

ölçerek boşluğa elmalar attım